اتفاق تازه
خط می خــورند قــد درخــتان جنـگلی
یک قتل عام تازه بدین سادگی ولی.....
فــصلی بــرای کوچ پرســتو نمانده است
وقتی که نیست،سقف همان خانه ی گِـلی
برهم زده اسـت غــرش امواج ســهمگین
آرامــش صــمیمی مـــرغـــان ســــاحلی
خـــالی است از شـــکوه شــکفتن بهارها
دیـــگر نـــماند ،از گـــل و بلــبل شمایلی
تنــها به رسم زنــدگی و زنده ماندن است
این طرحــهای مضــحک و طرح مسایلی
این جــمع ها کــه حل مــسایل نــمی شود
تنــها هدف نشــستن مـــا روی صـــندلی
هــرگـــز دلـی به قلب غریبم گره نخورد
بــرگـــرد تــا به خـلوت خود بی معطلی
ـــــــــــــــــــــــــ
رباعی
آلـوده به گِـل چشمه ی زمزم نکنید
از آینه ها سنــگ، فــــراهـــم نکنید
هر شب ،شب مـــا سـیاه تر میگردد
تــعداد ســتاره هایــمان کـــم نــکنید
دوبیتی
مگر این دل ،دل من ، دل ندارد
به عشقــت حق آب و گِـــل ندارد
شکستی این دل چون شیشه ام را
فدایــت چــشم تـــو قـــابــل ندارد
......
سراپا دود آهی بودی ای دل
کنارم گاه گاهی بودی ای دل
همیشه راه تو از من جدا بود
رفیق نیمه راهی بودی ای دل
با پوزش از دوستان بزرگوار و اهل ادب
به علت عدم اتصال کامپیوترم به شبکه ی اینترنت چنانچه
نتوانستم پاسخگوی پیامهای محبت آمیز دوستان باشم پوزش می طلبم .
هاشمی زاده
باید فکری کرد
بـــاید برای ایــــن دل بـــیچاره فـــکری کرد آخر
مــیریـــزد این ویـــرانه از بـــار گـــران درد آخر
لــبریز شد لـــبریز تر ،جــایی بـــرای غــم ندارد
دیـــوانه شد دیـــوانه تر ،ایـــن مرغک شبگرد آخر
یکی دوتا که نیست صدها داغ جانسوزاست امروز
تاکـــی تحـــمل میـــکند ایـــن دردها را مـــرد آخر
سرزد بــهاری تـــازه در اوج عطش ،اما درختان
با برگــــهای تـــشــنه وامـــانـــدنــد زرد زرد آخر
من میـــروم تـــا روشـــنای آخـــــر این جاده ،اما
شب می دود دنــبال من هــــی رهگذر برگرد آخر
با این هــمه آتش که بر پا میـــکند خورشـید اینجا
در انجـــماد خویــش یخ بســتیم ســرد ســرد آخر
دیــشب پرید از لابلای این قــفس مــرغ دل مـن
کــاری بدســتم میــدهد این وحــشی ولگرد آخر
ـــــــــــــــــــــــــــــــــ
رباعی تازه
این جاده مسیر خود پسندی شده است
لبــــریز ز پستی و بلـــندی شده است
انـــدیشه ی آب و برقتان فاجعه نیست
لبخــند شـــما سهــمیه بندی شده است
شاعر چقدر...!
شــاعــر چــقــدر حرف دلت باز میزنی
بــا زخـمــه های شعر خودت ساز میزنی
در ایــن قفس کــه راه نفس نیز بسته است
از آســمـــان آبـــی پــــرواز مـــیـــزنی
هر چند در بروی غمت بسته نیست، نیست
هر شب دری کـه بــســته نـشد باز می زنی
داری بــجـــای فکر به سیبی که از درخت
افتاده بــود روی زمــیـــن گـــاز مــیـــزنی
داری تو تـازه تازه تریــن شـعر خویش را
پـا یان خط به نـقــطه ی آغــاز مــیــزنــی
می بــیــنمت در اوج خـــزان بـاز میرسی
مــثل بــهــار دســت بــه اعـجـاز مــیزنی
سئوالی ترین؟...!
غزل ترانه
با هــمه بی بـال و پـریم، بـه آسمون پر میزنم
مثل پرنده روز و شب،این در و اون در میزنم
وقـتی قـفـس بـرای مـن بـاغـچه ی گلها نمیشه
تا یه دری رو وا کــنم، هی تو قفس پر میزنم
دفــتـر شــعر مــن اگــه، دوای دردم نــمیشــه
جـهنــمی ز شعلــه هـــا،در دل دفــتـر میــزنـم
تــا بـــرسم بـــه آسمــون، بــا دل بـیقرار خود
گــاهی تـــو قــلـب کــاغذیم،نقش کبوتر میزنم
حرف دل و وقتی نشه ،تو روز روشن بزنم
نــیمــه شبـــی پا مـیشم و،به سیم آخر میزنم
خاطره
خاکستری زقافـلــه ها جا نمانده است
خـط عبـور رهگـــذری یا نمانده است
در ایــن کویــر تـشنـه، مسیر سرابها
ردی زپــای آبـــی دریــا نـمانده است
در ازدحــام ایــن همـه بـیگانه با بهار
سهمی برای خنده ی گلها نمانده است
آئــینــه هــا غبــــار مـلالت گـرفته اند
فرصت برای چشم تماشا نـمانده است
آدم کـــه نیست تــا کـه بگویم برای او
جو گندمی به شیوه ی حوا نمانده است
دستی برآر تا که بــه گــردن درآوریم
وقتی برای پرسه زدن پا نمانده است
چــیــزی بــرای ماندن فردای دیگری
در کوله بار غربتت آیا نمانده است؟
......خط بزن
از روی لــب ، طــراوت لبخند خط بزن
از شــاه بیت شـهـد زمـــان قنــد خط بزن
بر نقشــهای خــاطــر هـمـسایــه هایتــان
دیوارتــــان نـــوشتـه کــه پیوند خط بزن
تکلیــفمان بــه دفتــر مشـــقی که داده اند
این است،عشق و عاطفه را چند خط بزن
نـان آوری است بــار گــرانی به دوشِتان
از بــاغ زنــدگی گـل فــرزند خـــط بزن
سوگـنـد خورده ام به تو وعشق،گفته اند
تــکراری است مـعـنی این بند خط بزن
بــاران گــرفت بعض ورم کرده باز هم
یـعنــی دوبــاره واژه ی لبخند خط بزن
«انتــظـــار»
هــر چند کــه از داغ فـراقت گله داریم
آقــا بـــخــدا مــا ز شمـا فـــاصلــه داریم
روی گـُســل زلــزلــه خـیزیم شب و روز
هر لحظه در این حــــادثه ها زلزله داریم
پرواز به سمت تو چه زیباست ولی حیف
بــر بـــال وپر خسته ی خود سلسله داریم
ایــن نیست دل عــاشق آشــفتـــه ی دیــدار
در خــلــوت افسرده ی آن ولــولـــه داریم
نزدیـک تر از مــن به منی ای همه خوبی
مــایـیــم کــه از داغ فــراقت گــله داریم
طرح های مبهم
این درد ها که قلب مــــــرا تیر می کشند
شعر مـــــرا به شیوه ی تصویر می کشند
شاید که زودتر بروم از کنارشـــــــــــــان
در ذهن خویش نقش مــــرا پیر می کشند
دیوار های حایل از خـاک تــــا به عرش
بال مــــــــرا به رشته ی زنجیر می کشند
وقتی بهار شکل خـــــــزان است در کویر
این طرح هـــــــــای مبهم دلگیر می کشند
هی درد و داغ مثل خــــــــروج گدازه ها
از زخم هـــــای سینه ی من تیر می کشند
تش بادهای سمت دل مــــــــــــا هنوز هم
دی ماه را به قــــــــاعده ی تیر می کشند
هر روز در کنـــــــــــار خیابان غریبه ها
تصویر هــــــــــــــای مبهم تقدیر می کشند
در کومه هــــــای خسته ی نمناک تارشان
در خواستهـــــــــای وامی تعمیر می کشند
دردی به قدر وسعت عـالم به دوش خویش
عمری به سبک غربت خود سیر می کشند
بیـــقــراری
هــرگـــز نیــــامـــدی کـه ببینی بــه زاریــم
یک گــوشــه چــشم ، وسعت چشم انتظاریم
فــرصت نـبـود تـــا کــــه ببینی شبـی زدرد
در شــــعــله شعـــله آتــش خــود بـیــقراریم
در ازدحام این همه سنگ و سراب و سرب
از هــر چه داغ، جز غـم عشق تــو عــاریم
حـتــی در اوج فــصل زمستــان بــرای تـــو
عـــاشــق تــــر از ســـرود بــهـــار قنــاریـم
در انــفــجار زخــمی ایــن بــغض کــهنه ام
دریــاتـــرین گـــدازه ی یـــک رود جــاریم
تــــا اوج دار ، تــــا دل آتــش گــرفــتــه ام
می آمـــدی بــه دیـــدن ایـــن جــان سپاریم
نوشـــدارو
بعد از آن حــادثـــه ی کشتن سهراب هنوز
شیون تلخ پس از مــرگ بــُوَد بــاب هنوز
شِــکوه ازحادثـــه ی نـان نتوان کرد که باز
آبــرو آب حیـــاتی است کـــم از آب هنــوز
نوبــهار است ولی از غـــم بـــی بــارانی
خاک در خواب زمستانــی خود،خواب هنوز
درخسوفی که گرفته ست شب ازنیمه گذشت
آسمان خستــه در انــدیشه ی مـهتـــاب هنوز
این همه جنگ و جدل بر سر خاکستر شمع
نوشدارو ست پس از کشتن ســهراب هنوز
داغ
شقایقاین روزها که ساز موافـق نمی زنند
حــرفی زدرد و داغ شـقایق نمی زنند
دم میزنند از غــم نــانــهـــای آبـــکی
آنــقدر هــم زرنـج خــلایق نـمی زنند
کم کم به عـمق فاجعه نزدیک میـشوند
این سینه ها که ساز مـوافـق نمی زنند
این مرغهای خسته ی دریــایی غریب
زخمی تر از همیشه به قایق نمی زنند
حرفی زجنس غربت دلهـــای سوخـته
عاشق ترین ِ مــردم عــاشق نمی زنند
دل من یا دل تو
تــقــسیم کــردیم از ازل مــن بـا دل تو
تنــها تــرین فـــــصل دلـــم تـنــها دل تو
دیگرچه فرقی میکند وقتی شکسته است
بـــاشد دل مـن ریــز ریـــز و یــا دل تو
سرتا به پا من شعله ام یک جنــگل آتش
در سیــنـــه ی طوفـان ترین دریا دل تو
وقـتــی زمــان حجم قـفــس بــاشد برایم
زیـبـــا تـــرین فصل رهایـــی ها دل تو
امـــروز روز ســوخـتــــن سهم دل من
در وســعـتی از شـعلـــه ها فردا دل تو
تک سوار عشق
گل چیدن است فرصت دیگربه خارها
خــطی بـــه روی وسعت سبـز بهارها
وقــتــی کــه خط فــاصله ترسیم میکند
مــرز غــریب خــاطر بــی اعتـبـارها
کوتاه ست دست ساده ی دلهای همنفس
قــد می کشند قــــامت سرد حصارهــا
رم داده اند غـــرش رعـــد تـفــنــــگها
از کوه و دشت نسل عزیز شکــــارها
در پارکها نمانده بجز شاخه های عور
آوازه ای زوسعت سبـــــز چنــــارهــا
دارد ز راه میرسد آن تـــکسوار عشق
تا بــر قـــرار تـــازه کند ایــن مدارها
... من دیگر
یکسال دگر طی شد و یــک رفــتن دـیگر
من ، واژه ی تکراری و یا من ، من دیگر
همسایـه ی یکرنگ درخــتیم، چه زیباست
انــدیشــه شود سبز بــه پیــراهــن دیـــگـر
پــرواز کنــم از قـفــس ایــن تـن خـاموش
در حــال و هـوای چـمنی در تــن دیــگــر
تــا آیـنـه هــا از جگــر ســوخــتـه ی مـــا
تـکـثــیر کنند ایــن هـمــه بشکـفـتن دیــگـر
در بــاورمـــان رستـن صد دشت شقــایـق
یــا خستــگــی و حوصله سر رفتن دیگر
بـلــور دل
نــشکند نــازک تــر از گل این بلور چینیت
تــرسم آخــر تـلـخ گــردد شهد این شیرینیت
یــا خــدا نــاکــرده پـاییز آورد در ایـن بـهار
وسعــت ســرسبـز بــاغ سـرخ فــروردینیت
در شب بــــــــــــــارانی چشمت ببارد بیقرار
خوشه خوشه ابـــــــــرهای گریه ی پروینیت
ریشـه هــای دستـهــا را رنـگ بــارانی بزن
بشــکفـد تــا از اجــابـت غــنچـــه ی آمینیت
سنگ میبارد ، مواظب باش ای نازک خیال
نــشکند از ایــن هـمــه بــاران بـلور چینیت
«دوستان عیدتان مبـــــارکبـــــــــــــــاد»
عید نوروز باستانی و شکفتن بهار دلنشین بر عزیزان همدل و صمیمی فرخنده باد. زندگیتان پیوسته بهار و لحظه لحظه ی عمرتان چون عطر گلها معطر.
فصل شکــــفتن
امــروز روز تازه ی گـلها شکفتن است
در این کــویـر، وسعت دریا شکفتن است
با کاروان سبـزه و گـــل هــمســفر شویم
برخیز، فصل رویش و زیبا شکفتن است
زیباترین ســرود گـــل انــدیشه ی بـــهـار
از خــاک تــا بــه اوج ثریا شکفتن است
یک عمر غنچه غنچه نشـستیم در سکوت
ایـن درد را علاج ، فقط بــا شکفتن است
دارد بهار می رسد از راه ، ای عــزیـــز
یک گــام سبز فرصــتمان تا شکفتن است
ارمغان بــــــــهــا ر
چه صمیمانه بهار آمده است
تا کنار گذر ساده ی تنهاییتان
خانه های همه را رنگ محبت زده است
دشت را وسعتی از سبزه و گل ...
دفتر باغچه را
به صمیمیت گل وا کرده است
پاسخ این همه گل
ارمغان نفس سبز بهار
هدیه ی این همه عشق
روح سرسبز بهاری شدن است
اوج پرواز قناری شدن است
دلتنگی های آینه
ما به آئیـنــه ی دل سنــگ تـــو را کم نزدیم
سوخــتــیم از غــم هـجـــران تـو و دم نزدیم
سینه هــامـــان نشد از درد شــقایـــق بـــاران
تا دم از جـلوه ی عــشق تو به عــــالم نزدیم
تا بــیــایـــی شبــی ای مــاه بـــه مـهمانی ما
تــا دم صبــح بــه عشقت مژه بــر هم نزدیم
بی گل روی تو افسوس که در غربت خویش
شــاخــه ای گــل زمحبت به سر هــم نــزدیم
در زلال نــفـست آه... چـــه بـــی شــرمــانه
هــم زدیـم از غــم عشق تـــو دم و هم نزدیم
ادعــایـــی است بـــه دریــای تـو پیوند زدن
دل بــه دریـــای شـمـا قــدر مســلــم نــزدیم
*کلمه«هم» در بیتهای 3و4و5 به سه معنی متفاوت آمده است.
دریا ترین گدازه
می خواهم از دو چشم ترم خون ببارمت
دلپــاره هـای تــشنـه بــه هامون ببارمت
از لـحظــه های زخمی تاتار تار خویش
صــدهــا هـــزار داغ شبــیـخون ببارمت
دریــا تــریـــن گــدازه بریزم به روز تو
در وسعتــی زدرد ، شـبی خـون ببارمت
یــک شب بـیــا و لیـــلی من باش نازنین
تــا نقد جان به شیوه ی مـجنون ببارمت
خورشیــد من بیا که تو بـالاتری زعشق
تا شعـلــه شعله در دل گــردون ببارمت
قافله عشق
یـــکبــار دگـــر تا شــهداء قافله برگشت
یک قــافــلــه بــا پای پر از آبله برگشت
بــا شوق بـهــار و نفس سرخ شــقــایــق
با بال و پر خسته ی خود چـلچله برگشت
تفسیرشـــکوفـــــا شدن خــون شــهیـــدان
مردانه زنی زخمی از این فاصله برگشت
با وزن حــمــاسی بــه حــریــم حرم عشق
با دفتر شــعری به زبــان گــِلـِـه بــرگشت
مردی که به پا سلسله در وقت سفر داشت
از معرکه ی خـوف و خطرها یله برگشت
از شعله ی خــون شــهــداء در دل تـاریخ
آتشکــده ی روشـن ایــن سـلسـله برگشت
هر چـنــد که خون شد دل گــلهــای شقایق
خون فــاتــح شمشیر شد و قــافـله برگشت
دل تنگ...
خون گریه کنـد ابــر به جــای دل تنــگـم
آهـنـگ شــکسـتــه ست نــوای دل تنـگـم
بـگـذار که شب پـنــجره ای را بــگشــایم
تـا تــازه کـنـم صبــح ، هــوای دل تـنـگم
آنـقـدر غریبم که دلم خــاک گــرفتــه ست
چـون سقف شکسته ست صـدای دل تـنگم
دیدی تو که عاشق شدنم دست خودم نیست
ایــن قــدر مــزن سنــگ بــه پای دل تنگم
مــن لایــق درک غــم عشـق تــو نـبــودم
عــشـق تـو بزرگ است بــرای دل تـنـگم
...فاصــــــله ....
زمزمه ای با آقا اباعبدالله(در ازدحام این همه درد وداغ)
آقا بــه خــدا مــا زشـمــا فـاصله داریم
بــا اصل مــرامــت به خدا فاصلـه داریم
بـا شور تــو و کرببلا محــفلــمــان گــرم
هم بــا تــو و بــا کربــبـلا فاصــلــه داریم
با چشمه ی احساس تــو ای خـون خداوند
با این همه تــزویر و ریـا فاصــلــه داریم
تــا کربــبــلا تــا غـــم تنــهاییــت آن روز
صد حــنــجره فریــاد صـدا فاصــله داریم
دیوار و در و دفترمان عکس شهـیـد است
با حــرمت خـــون شــهـــدا فاصــله داریم
گر مرجـع تقلید شمــا زینب کـبــری است
خواهر ز چه رو این همه ما فاصله داریم
تــصویــر تو را آیــنــه فــریــاد بــر آورد
با عـصمت حق،تا به کجــا فاصــله داریم
ما وارث خــون شــهــدایــیــم ولــی حــیف
بــا شــیــر زن کــربــبـلا فاصــلــه داریــم
عــمــریست کـه زنـدانی اندیشه ی خویشیم
با ذهــن پــر از عطــر هوا فاصــله داریم
دیــروز کـه در سنـگرمان ذکر و دعا بود
امــروز کــه از ذکــر و دعـا فاصله داریم
بــا عشــق و صـفــا خـانه یکی بود دل ما
افسوس که با ایـن هــمه جــا فاصله داریم
آیــا شــده از خویـش بـپــرسیم کـه امروز
با عشـق ســرآغــاز چــرا فاصله داریم ؟
الگوی صبر و استقامت(حضرت زینب س)
ای صـبح سپیده بــاغ روشن کردی
یک عالمه درد و داغ روشن کردی
رفتی تو به شام و شام عالـــم را تو
در وسعتی از چراغ روشـن کردی
****
زنــــی بـــا درد هــم آورد زینب
چــــراغ شــــام اهــــل درد زینب