گپ وگفتی صمــــــــــیمی با عزیزان همـــــــدل

................................

 از دشمنان برند شـکــایت به دوستان....چون دوست دشمن است شکایت کجا بریم

  ...................................

  دنیای اینترنت دنیایی است  پاک.زلال واگربه نحوه شایسته ودرست از آن

   استفاده شود نقش خودرا به نحو کامل در اطلاع رسانی..وپیوند دلهای مردم

  عالم ایفا خواهد کردودلهای عالمیان در این عصر غربت بهم صمیمانه

   پیوند  میزند.و. دست آوردهای علمی ومفید را بمردم هدیه بدهد..به شرطی که

  به شکل ارزشمند وشایسته ای از آن استفاده شود...اما اگر از آن سوء استفاد

  شود وبصورت وسرگرمی غیر سالم به ضرر دیگران از آن استفاده شود.بلای

  جان همه عالمیان خواهد بود ومخرب...به عنوان نمونه بنده شاعری هستم که

 همو طنانم را دوست دارم...وهم در این دوسال با همه اهل ادب فارسی...همدل

 وصمیمی در ارتباط بوده ایم...واز همدیگرمطالب ارزشمندی فرا گرفته ایم....

 ومعطر دلهایمان را از راه دور بهم گره زده ایم.وهیچگاه مشکلی هم پیش نیا مده

است....وجز محبت وخدمتگزاری کاری انجام نداده ام...روی همین اصل با توجه

 به شعر های زلال ..ساده وصمیمی خواننده های بزرگواررا  در سراسر عالم.به

خلوت تنها ییم پیوند زده ام..وبه نظر اکثر صاحبنظران از نظر شعری واخلاقی تا

حدودی مقبولیت عام وتام پیدا کرده ام.متاسفانه این روزها ویروس های.نا خوشایند

اینترنتی بهرنحوحتی بنام ارشاد ونصیحت.و؟.کوچکترین وساده ترین یامهای مرا

نسبت به دوستانم رد یابی کرده به زیر سوال میبرند..وبی هیچ دلیلی د لنوشته هایم

 را بمباران میکنندودل مجروح مراهرروز زخمی تازه میزنند.وبا بمباران..

 نوشته ها وشعر هایم و پیامهایم فاجعه ای تازه می آفرینند..وباید هر روز شاهد

  دردی وفاجعه ای تازه باشم که خودم هم ازآنها خبر ندارم.کجاست آن

  جامعه ی قانونمندی که.ببینند چه معرکه ای در دنیای اینتر نت.بپا شده است ؟هر کسی

   با بی حرمتی به شخصیت های علمی ادبی کشورمیتازد  وجلودارش هم کسی 

  نیست. ویک دل خون روی دستمان.به نظر شمااهل معرفت درچنین

   فضایی شاعر ودوست دلسوخته شما با آنهمه رنج وتلاش فرهنگی وادبی چقدر..می

 تواند این بار گران را تحمل کند چقدر بی حرمتی وزخم زبان که می دانم

  آنها از سرحسادت است و حسادت...که شما از سن وسابقه ی فرهنگی علمی و 

    اخلاقی من آگاهید....مرده شور چنین فضای اینتر نتی را ببرد...به حرمت

    قلم سوگند دوست دارم تمام تالیفات ونوشته های سا لیان سالم را در

  جلو چشم مسولین محترم و همه مردم بسوزانم وخاکسترش را

    به باد دهم..تا از این هیاهو راحت شوم وعلی بماند وسر .کچلش

.در چنین فضای مسموم و هرکی به هرکی به نظر شما اهل دل ومعرفت...به راستی

     باید چه کار کرد..؟این است دنیای سالم ارتبا طات امروز؟؟؟؟؟

   به راستی با چنین شرایطی چه کارباید کرد.استقامت تاکـــــــــی...؟.............التماس دعا

........................

 ومنتظررهنمودهای شما...سید محمدرضا هاشمی زاده..

تصــــادفــــی...

این روزها چقدر فـــــــــــراوان تصادفی

در ذهن شهر خلـــــــــوت انسان تصادفی

دیگر به خــط سیر دو چشم اعـتماد نیست

این روزها مسیر اتــــــــــــوبــان تصادفی

در طرح هــــــای مبهم بن بست کوچه ها

خط می خورد مسیر خیابـــــــــان تصادفی

بغض عطش به حنجره ی خاک مانده است

در سفره ها که زمـــــــزمه ی نان تصادفی

کــی می شوند در دل این خــــاک منــــجمد

این رودهـــــای یـــــخ زده جــریان تصادفی

در امـــــتداد خــط خـطــــی ِ این مسیـــر هم

شایــــد رســـید نقــــطه ی پــایـــان تصادفی

...................................................

گلواژه ی لـــــب

ای دلنـــشین بـلای جـــهان دور، از لبـت

شیــرین شکـفت بــا لب پـــرشور از لبت

طعــم شراب کهنـــه ی شیـــراز می دهی

مستـی گــرفت خــوشه ی انــگور از لبت

گــل می کند بـه وسعت لبـــخند ســاده ات

یک کهـکشـــان ســتاره ی پر نور از لبت

همسایــه ی کویــر و عطــش شد بهار من

یک شب نشــست تــا لب مـن دور از لبت

آتش بــزن به بــوسه ی گــرمت لبــان من

ای شعلــه های معجــزه ی طــور از لبـت

بنــــواز با ســه تار دلـــم ســـاز بـوسه را

در مایــــه های موسقی شـــور از لبــــت

ما مانده ایم و یک دل خون روی دستمان

آخر چه بود مقـصد و منظــور از لبـت...؟

غزلی ازدفترخاطرات گذشته تقدیم به عزیزان همدل

دونیمـــــه ی ســـــیب

ماهردوتادونیمــه ی سـیبـــیم مثل هم

درازدحــام کوچــه غریبــــیم مثل هم

من درتومی شکوفــم وتودرهوای من

آئینه ایم هردوعجیبــــــــــــیم مثل هم

باآبشــــــــــــارگریه ازآن ارتفاع درد

کوهیم صخره صخره شکیبیم مثل هم

من باتوان چشـــــــــم توتکثیرمی شوم

بااین حســــاب جمع وضریبیم مثل هم

آئیـــــــــنه ای بگیروخودت رانگاه کن

ماهردوتادونیمه ی سیبــــــــیم مثل هم

.............................................

دوبیـــــــتـی ها

مرابااشک وباآهــــــــی عوض کن

به برگ تشـنه ای گاهی عوض کن

ببردرجمعـــــــــــــه بازاردوچشمت

مراباهرچه می خواهـــی عوض کن

..........................

بروای دل که دیگرنــــاندارم

برای گریــــه هایت جـاندارم

دراین خط عبوربی سرانجام

تومی خواهی برومن پاندارم

........ 

دلتنگي آئينـــــــــه ها

ما به آئيــــــــنه ي دل سنگ تو را كم نزديم

سوختيم از غم هجـــــــــــران تو و دم نزديم

   سينه هامان نشد از درد شقايق بـــــــــــاران  

تا دم از جلوه ي عشق تو به عالـــــــم نزديم

تا بيايي شبي اي ماه به مهمانيمــــــــــــــــان

حرفی از وسعت شبهـــــــای پر از غم نزدیم

بي گـل روي تو افسوس كه درغربت خويش

شاخه اي گــــــــــل زمحبت به سر هم نزديم

در زلال نفست آه ... چه بي شرمـــــــــــــانه

هم زديم ازغم عشق تو دم و هـــــــــــم نزديم

ادعايي است به دريـــــــــــــاي تو پيوند زدن

دل به درياي شمــــــــــــــــا قدر مسلم نزديم

هم...در قافیه بیت چهارم به معنی همدیگر است

*****

شهـــــــــــــر

من و اين كوچه هاي تــار در شهر

سكوت و وحشت بسيـــــار در شهر

به جز چشم من و چشمــــان مهتاب

نمانده ديده ي بـــــــــــــيدار در شهر

پرستوهاي   پاك  روســـــــــــــتايي

نمانده فرصت ديـــــــــــدار در شهر

تو عصيان پــــــــــر از امواج دريا

و من در وسعـــــتي آوار در شـــهر

تو آن گيسو پــــــريشاني كه از ايل

كشاندي فتـــــــنه ي  تا تار در شهر

براي  بــــــــــــال پـــرواز من و تو

شكفته  جـــــــــنگلي از دار در شهر

دعا كن تا كــــه بعد از اين نــــرويد

به حسرت اين همه ديـــوار در شهر

****

رباعـــــــي

دادم دل و لاله زار دستـــم دادي

پروانه ي بيقرار دستـــــــم دادي

حالا منم و دلي پر از خــلوت تو

ديدي كه چگونه كار دستم دادي

****

دوبيـــــــتي

بگو با من دلا تا كــــــي شكستن

نصيبت داغ و پي در پي شكستن

طنين مصدر تكـــــــــــــراري تو

شکستن هی شکستن هی شکستن

 همســـــــفر با بهـــــــــار

....................................

وسعت سوز مرا زمزمه ی ســاز کم است

زخمه ی ســاز مرا فرصـــت آواز کم است

کهکشانی ست به هر گوشه ی چشمت ..اما

در هـوای نظـــــــــــرت قدرت پرواز کم است

با ردیفی که دوچشمـــــــان غریبـــــت دارند

شعــــر موزون تو را قافیــــه پرداز کم است

شهـــــر در غربــــت بی همنفسی  می میرد

دستهــــــایی که کند پنجره ای باز...کم است

با بهــــــــــــاری که تو با آمــــــــدنت آوردی

گر کنم جان به فدای قدمـــــت ..باز کم است

سکوت تنهایی

......................

دیشب که مـــرد خستگـیش درد را گریست

یک کهکشان ســتاره ی شبگرد را گریست

آتش گرفت خــــــلوت ویرانـــــــه ای غریب

وقتی که زن...سکوت شب سرد را گریست

کودک که داشت تازه لب از خنده می گشود

کا ری که درد با پـــــــــدرش کرد را گریست

پایــــــــــیز هم به وسعــــــت با ران برگهــــا

مرگ در خت ..فاجعــــــه ی زرد را گریست

وقتی که ابــــر داغ کســــــی را بــــــدوش برد

زن...آشــــــیان خالــــــی ِ بی مرد را گریست

باغ نگاه

گل مــی کنـــد به باغ نگـاهت جـوانیم

وقــتی بروی دامـــن خـــود می نشانیم

داغ جنون قـــطره ی اشــکم به چشم تو

هر چند از دو چـشم خودت می چکانیم

مـن عابـــر شــکســته دل خـلوت تو ام

تا بیـکران چشــم خـــودت مــی کشانیم

یک مشـت بغض یخ زده تفسیر می کند

انـــــدوه و درد غربــت بــی همــزبانیم

وقــتی پـرید رنگ تو از پشت قصه ها

تصــویر شد نهـــایت رنـــگــین کـمانیم

تو، آن گلی که می شــکفی در خیال من

پُر می شود زعطر خوشــت زنــدگانیم

در کـهــکشان چـشم تو گم می شود دلم

سرگـشتـــه در نــــهایــتی از بی نشانیم

زیــبـــاترین ردیف غـــزلهای من توئی

ای یـــــار ســــرو قـــامت ابـرو کمانیم

حـــالا بیـــا و غــربت ما را مرور کن

ای یــــادگــــــار وســعت سبـز جوانیم

فرارسیدن سال جدید، نوروز باستانی و بهار سبز و معطر و دلنشین را به همه عزیزان اندیشمند و صمیمی تبریک میگویم و هدیه خود را که دو غزل با صدای خودم میباشد در ابتدای گشایش وبلاگ تقدیم عزیزان مینمایم.در این زمینه نظر ارزشمند شما نیز بهترین هدیه سال جدیدم خواهد بود.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

دانلود صدای شاعر (دو غزل تازه)

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

فصل شکــــفتن

امــروز روز تازه ی گـلها شکفتن است

در این کــویـر، وسعت دریا شکفتن است

با کاروان سبـزه و گـــل هــمســفر شویم

برخیز، فصل رویش و زیبا شکفتن است

زیباترین ســرود گـــل انــدیشه ی بـــهـار
از خــاک تــا بــه اوج ثریا شکفتن است

یک عمر غنچه غنچه نشـستیم در سکوت

ایـن درد را علاج ، فقط بــا شکفتن است

دارد بهار می رسد از راه ، ای عــزیـــز

یک گــام سبز فرصــتمان تا شکفتن است

... نگفتنی

ای لحظــه هـــای زمـزمه سازِ نگفتنی

تفــسیر ســـایه هــــای دراز نگــفـتنی

نشــکفت غنــچه هــای گل کاغذی ما

در پنـــج فصــل سبــــز نمــاز نگفتنی

پر میکشم زخلوت بن بست سرنوشت

تـا آســـــمان آبــــی بــــاز نـــــگفــتنی

آتشفـــشان ذهن زمینـــم کـــــه عاقـبـت

می گویــم آن نـهــــایـــت راز نگــفتنی

یک شب صدای غربت من بال میکشد

با زخمه های زخمـــی ســــاز نـگفتنی

...................

رباعیاتی از دفتر خاطرات  گذشته

.....................

از سینه ی سنگ شیشه بر می خیزم

از زخـــــــم زبان تیــــشه برمی خیزم

با آنکه خزان خزان مـــــــــرا پژمردند

سر سبز تر از همیـــــــشه بر میخیزم

.............................

داغیم چو لاله داغـــــــــدار همه کس

لبخند به لب...به لالـــه زار همه کس

بار غــم ما کسی بدوشـــــــــش نکشید

ماییم که مــــی کِشـــــــــیم بار همه کس

... فراموش شده

آه...ای عـا بــــر شبگــــــرد فــــراموش شــده

 بــی تو ام یک گــــذرِ ســــــرد فــــراموش شده

ای پرســـتو تو سفــــر کردی واینجا مانده ست

 لانـــــــه وبــــــرگ گُـُلِ زرد فــــرامــوش شده

 وحشت انداختــه شب، در گـــــذرِکوچـــــه ی ما

کولــه با ری غـــــــم وهمــــدرد فـــراموش شده

 می زند پرســه به هر گوشه چو طوفانزده برگ 

این دل زخمـــــــی ِ ولــــــــــگرد فراموش شد ه

قصه ی لانــــه وبی برگــــــی ِ مردم همه هست

درد تنـــــــــــهایـــی مـن درد فـــــــراموش شـده

سالهــــا حســرت رویــِـش به نگاهـــم مانده ست

حســـــرت دیـــدنت ای مــــــــــرد فــراموش شده

*****

زمزمه های بارانی

عشقی که قلب منجمـــــــدم را مذاب کرد

ما را به جـــــــرم با تو نشستن کباب کرد

یک شعله عشق در شب چشمم نفس کشید

یک آیه از نگــــــــــاه تو را مستجاب کرد

چشمت همیشه منتظر چیــــــــز تازه ایست

چیزی شبـــــیه آنچه دلـــــــم را مجاب کرد

این مرغک شکســــته پَرآرام و سر به زیر

پسکوچه های ذهـــــــــــــن مرا انتخاب کرد

لعنت به چشم خســــــــــته ی بارانی ِ خودم

یک شب تمام نقشــــــــه ی مارا بر آب کرد

امشب تو نیســـــــــــــــــتی و برای گریستن

باید تمــــــــــــــــــام غربت ما را کتاب کرد

*****

رباعیات

چشمان تو باز صحنه سازی کردند

 در کشور دل چه ترکــــتازی کردند

 با شیوه ی مـــرگ وزندگی با دل من

چشمان تو در دونقـــــش بازی کردند

........................

دستی که چو شعله ها سراپا یت کرد

لبریز زمـــــوج مــثل دریـــایت کرد

توخـــرمن آتشـــــی که تنــــها از دور

بی دغـدغــــه میشود تمـا شــایت کرد

.................. 

قا فـلـــــــــه ی عشق

یکبار دگر تا شهــــــــــــــــدا قافله برگشت

یک قافلـــــــــــــه با پای پُر از آبله برگشت

با شوق بهـــــــــــــــــارو نفس سرخ شقایق

با بال و پر خســــته ی خود چلچله برگشت

تفسیر شکوفــــــــــــــــا شدن ِ خون شهیدان

مردانه زنی زخمـــی از این فاصله برگشت

با وزن حماسی به حـــــــــــــریم حرم عشق

با دفتر شعری به زبان گلـــــــــــــه برگشت

مردی که به پـــا سلسله در وقت سفر داشت

از معرکه ی خوف و خطرهــا یله برگشت

از شعله ی خـــــــــــون شهدا در دل تاریخ

آتشکــــــــــده ی روشن این سلسله برگشت

هر چند که خون شد دل گلـــــــــهای شقایق

خون فاتح شمشیر شد و قافـلــــــــه برگشت

*****

پگاه امیــــــد

هر روز زخــــــــم تازه تری میرسد زراه

تکرارهای ساده ی یک عمـــــــــــر اشتباه

از خاطرات دفتـــــــــر خود پاک می شوم

چون طرح های مبــــــــهم خط خطی ِ سیاه

باید چطور تا به در خانــــــــــه ات رسید ؟

در ظلمتی بدون ســــــــــــــتاره ، بدون ماه

می آیم از مســــــــــــــــیر غریبی بسوی تو

با کوله بار خســـــــــــــــتگی و وسعتی گناه

دیگر چرا به سمت دلــــــــــــــم وا نمی کنی

بال و پری زروزنـــــــــــــــه ی روشن نگاه

خورشید من به حرمت عشقت ، چه می شود

در خاطرات تشــــــــــــنه ی من بشکفی پگاه

هنـــــوز هــم ... ؟

ای بیکرانه غربت دنیا هنوز هــــــــــم

تنها ترین غریبی و تنها هنوز هــــــــم

این موج ها صدای غــزل های غربتند

 در انعکاس خاطر دریا هنوز هــــــــم

گلبوته های خون تو بعد از هـزار سال

گل می کنند در دل صــحرا هنوز هـــم

دستی نکرد دردل تـــاریخ روزگـــــــار

ترسیم عشق مثل تو زیبــا هنوز هــــــم

هر محفلی به نامِ بلنـــد ت مزیـــن است

هستی تو شمع محفل دلهــا هنوز هـــــم

از آن خلایقــی که دم از عشق می زدند

عالــــــــم نکرده مثل تــو پیـــدا هنوز هم

می بینمت غریـب و کنــارم نشـســته ای

می پرسم از نگــــاه تو آیــــا هنوز هــم ؟

******

برمدار خورشید

وقتی کنار دستِ دل مــــــــــــن نشسته ای

می بینمت برای شکـــــــــــــفتن نشسته ای

تا گل کند شکـــــــــــــوه شکفتن به باغچـه

بایک سبد شکوفــــــه ی سوسن نشسته ای

می سوزم از نهایت هُـــــــــــــــرم نگـاه تو

با آن حریر شعلــــــــه ی بر تن نشسته ای

در غربتی به وسعت شبهـــــــــــــای تارمن

زیباتر از ستــــــــاره ی روشن نشســته ای

در ازدحام این همه سنگ و سراب و سرب

آیینـه ای کـه در دل آهــــــــــــــن نشسته ای

وقتی دلــــم به روشنی ِ مــــــــــــاه می رسد

خورشــیدی و کنـــــــــــار دل من نشسته ای

رباعیات عا شورایی

******

پیام آور کربلا

ای وسعت سبز، بـــاغ روشن کردی

یک عالمه درد و داغ روشن کردی

رفتی تو به شام و شام عــــالم را تو

در وسعتی از چـــراغ روشن کردی

******

غنچه ی نشکفته ی کربلا

 از خون گلو به آسمان بنـــــد زدی

خود را به خـدای عشق پیوند زدی

بـا کوری چشم دشمنانت ای گـــــل

در اوج عطش به مرگ لبخند زدی

................

ربا عــــــــی تازه

.................

آ لوده به گِل چشمه ی زمزم نکنید

از آینه ها سنــــــــگ، فراهم نکنید

هرشب،شبمان سیـــــــاه تر میگردد

تعداد ستــــاره هایمــــــــان کم نکنید

عاشورا وعشق

نقش می بندد به عـــــــــالم باز عـــا شورا وعشق

دلنشین تر می شود دمساز عـــــــــــاشورا و عشق

می کشد تصویــــــــــــــــری از اوج خدا تا کربلا

تا حرم دلهایمان پــــرواز عاشــــــــــــورا و عشق

می شود بر پا عَلم با دستــــــه هـــــــــای سینه زن

بار دیگر در جهان آغاز عاشـــــــــــــورا و عشق

می نوازد با طنین گریــــــــــــــــــــه آهنگ تو را

دلنشین تر زخمه های ســــــاز عاشــــورا و عشق

قبله ی دلهای عـــــــــــالم گر تو باشــــی ای حسین

تا قیامت می کند اعجــــــاز عاشــــــــــورا و عشق

 ***

نینوای عشق

در جهان گـــل کرد از نو شور عاشـــــورای تو

نی.. نـــوای عشــق میخوانـــد زســـوز نـــای تو

از خجالت آب شد وقـــــتی فرات از شـــــرم دید

آقیانوسی که می جوشــــــــــید از لبهــــــــــای تو

رمز عاشـــــــــــــــوراییت تصویر فریاد خداست

صــور اسرافیــــــــــــــــــل دارد وسعت آوای تو

خون پاکت رویش صدهـــــا بهــــــــــار تازه است

نقش می بندد گلســــــــتانها ز نقش پــــــــــــای تو

در غروب سرخ تو طالـع شود خورشـــید هـــــــا

از شقــایق موجـــــــــــــــها دارد دل دریـــــای تو

چیست بالاتر از این اعجــــــــاز در دنیای خاک

می شود سر سبز تر هر ســــال عاشــــورای تو

***

رباعیات و دوبیتی های عــاشورایی

 ز چشم دشمنانت خـــــــواب بردی

تو گوی سبقت از مهتــــــاب بردی

نخوردی آب و حسرت مــاند بر آب

چه زیبا آبروی آب بــــــــــــــردی

ـــــــــ

وقتی که جهان ز عشق و احسـاس افتاد

گلبرگ گلی ز شاخه ی یـــــــــــاس افتاد

شد بال صعود جمله ی عالمــــــــــــــیان

 آن دست که از پیکر عبـــــــــــــاس افتاد

ــــــــ

زنی با درد هـــــم آورد زینـــــــب

چراغ شام اهـــــل درد زینــــــــب

اگر مردی به صــــبر و بردباریست

فراتر از هزاران مــرد زینـــــــــب

آورد(با فتحه و...وسکون ر...یعنی جنگ..ونبرد با غم ها...هم آورد..هم نبرد)

....................................

با پوزش  از همدلان واندیشمندانی که در این پست نظر داده اند

 عزیزان بزرگواری که در همین پست اشعار عاشورایی (پست قبلی) بالغ بر ۲۸۰ نظر مفید و ارزشمند جهت ابراز محبت و هدایت بنده ارسال فرموده بودند متاسفانه به علت ویرایش مجدد و عدم دقت کافی در ارسال مجدد در روزهای گذشته، کلیه متن قبل و نظرات ارزشمندشان به اشتباه حذف شده و از آنها محروم شدیم.به همین جهت از محضر مقدس همه عزیزان با جان و دل پوزش می طلبم و امیدوارم در این پست نیز از نظرات ارزشمندشان ما را بی نصیب نگذارند.

زمانی بیشــــــــتر

می شود این روزها با من بمــــــانی بیشتر..؟

همنفس باشم به احساسـت زمـــــــانی بیشتر

سهم پروازم اگر می شد به قـــــدر عشــق تو

می کشــــید م پر به اوج آسمــــــــــانی بیشتر

سبز خواهم شد، تــناور می شوم در باغ، اگر

در کنار لحظـــــــه های من بـــمــانی بیشتر

در غزل ها با ردیف چشــــــم تو...از سوختن

شعله شعله می کشــــــیــدم با زبـــــانی بیشتر

بار ها بـــهر تومـــیمـــــُردم  به شـــوق بودنت

قسمت من بود اگر ازعــشــق، جـــــــانی بیشتر

.............................

 سوالی ترین (غزلی از کتاب سوز وساز)

..................

من ودست هایی که خــــــــــالی ترین

چه دردیست این خشـــــکسا لی ترین

چه می شـــــــد اگر قسمتـــــم مثل باد

ســــــفر بود وآسوده با لــــــــی ترین

من از این جنـــــــوب پر از آتشــــم

دلم منجمــــــد چون شمالــــــــی ترین

شعاعت به گــــــلبرگ زردم ببخــــش

در این فصــــل افسرده حالـــــی ترین

بیــــا تا ببـــــــینی چرا مـــــــــی شوم

در این عـــــصر سنگی سفالــــــی ترین

کجا می دهد جــــــــــز دوچشمــــان تو

کسی پاســــــخ این سوالــــــــی ترین...؟

...............................

  (  همسفر باکــاروان کربـــلا )

.......................

باید به استقبال گلــهای خـــدا رفت

از هر کجا تا سرزمین نیــــنوا رفت

با کــــاروان عشق وایثار وشــهادت

یعنی به استقبال شــــــاه کربـلا رفت

........................

رباعی

من ماندم وخاطری پریشـــان بی تو

چشمی که گرفتـــه است باران بی تو

از دایره ی حوصــله ام بیرون است

وقتی به لبم رســـیده  این جان بی تو

..........

رباعی

ای رود بــیا دشـــــت ِمــرا آب بگیر

این شب،شب خسته را به مهتاب بگیر

ای وسعــــــت آغـــوش صمیمانه ترین

من عکس تو ام بــــیا مرا قــــاب بگیر